• Dolar
  • Euro
  • BIST
Facebook Twitter

Anneyim ben bugün benim günümmüş...

SAİD SEFA

SAİD SEFA

14 Mayıs 2017 Pazar 21:28
0 0

Anneyim ben bugün benim günümmüş...

 

Evlat kokusuyla uyandım... 

 

Küçücük elleri avuçlarımdaydı, biri diğerini kıskanarak ikisi birden sokuluyordu koynuma. Şefkat bekleyen bakışlarını içimdeki en derin merhametle karşıladı kucağım. Onlar mı bana sokuluyordu, ben mi onlara bilemiyorum. Yanımdalardı, her zaman ki gibi gülümsüyorlardı, ışıltılı gözlerinde bana duydukları güveni görüyor, onları kendimden öte korumak istiyordum. Yanımdalardı, kokularını içime çektim, ruhum biraz olsun teselli buldu, canımdalardı.

 

Derken uyandım burnumda evlat kokusu.

 

Birazdan koşarak odama girecekler gelip yanıma uzanacaklar diye kısa süre hayal aleminde bekledim. Gerçeğe uyanmak gelmedi içimden. Uykuya emanet etmiştim ikisini de.

 

Onlar uyurken ben güvende hissederdim kendimi, uykuda, yanımda, yanı başımda ne olabilirdi ki onlara? Uykuya emanet etmiştim onları? Emanete ihanet etti birileri. Uykularında aldılar ikisini de benden. Canımı aldılar, bir değil iki kez. Beni vurdular kalbimin iki yanından. Ya da söküp aldılar bedenimi ruhumdan.

 

Anneyim ben, bugün benim günümmüş...

 

Öyle diyorlar...

 

Anneyim ben bugün benim günümmüş. Sabahın erken saati daha gün doğmadan çaldılar kapımı. Korkarak açtım kapıyı.

 

Geldiler, ne istediklerini anlamak imkansızdı.

 

Saatlerce dolaşıp durdular içeride.

 

Bakışları sertti, merhametten yoksun.

 

Çocuklarıma sarılıp bekledim. Onlar doğduğu günden beri yarım sayılırlardı, hastalardı, özürlülerdi, çocuklardı, tüm çocuklardan daha çok anne istiyorlardı.

 

Onlar mı beni tamamlıyordu ben mi onları tamamlıyordum hiç bilemedim.

 

Evde dolaşıp duranlar, elime kelepçeyi vurduklarında anladım ne istediklerini, ellerimi ayırmak istediler çocuklarımdan. Onları tamamlayan yanımı almak istediler. Evlatlarımın bakışlarını hiç unutamıyorum. Zoraki güldüm ama onlar bana gülmediler bu kez. Neden gülmüyorlardı, böyle gidemezdim, çocuktu onlar tanıdılar korkuyu.

 

Öylece gitmek zorunda kaldım.

 

Gözlerindeki korku kazındı beynime, beni nereye getirdiler, neden getirdiler, neden buraya hapishane diyorlar bilmiyorum. Bildiğim tek şey özürlü evlatlarımın kimsesiz kalan o ürkek bakışları. Anneyim ben, bugün benim günümmüş öyle diyorlar.

 

Anneyim ben öyle diyorlar...

 

Önce kocamı aldılar gecenin bir yarısı benden, sonra gelip beni aldılar evden.

 

Kızım ağlayıp duruyordu ardımdan. Daha çok küçüktü. Bana artık iki kez sarılıyordu babasını götürdüklerinden. Yavrumun, benden başka kimsesi yok dedim, dinlemediler. Kızıma kim bakacak dedim, anlamadılar.

Ama nasıl olur, bakın çocuğum yapayalnız kalacak dedim, ilgilenmediler.

 

Anneyim ben dedim, anne. Ama duymadılar.

 

Suçsuzum diyemedim bile. Anneydim ben, sadece geride sahipsiz kalan evladım vardı aklımda. Kendimi düşünemiyordum ki kendimi savunayım. Beni koparıp aldılar miniğimden.

 

Ağlıyordum.

 

Merhamet dilendim yerden gökten, gök kubbeden. Yalın bir ses duydum, söyleyenin kim olduğunu önemsemeden. ‘Bir şey olmaz, kızın yurda verilecek’ dediler. ‘Kimsesiz çocuklar yurduna.’ Ama ben anneyim, onu kimsesiz bırakamam, yoksa ben kimsesiz kalırım demek istedim dinleyecek bulamadım. Sustum. Aylar nasıl geçti bilmiyorum. Kızımı sayıkladım hep, kime sorsam başka bir şey söyleyip durdu. Göremedim onu bir daha.

 

Bir gün, masummuşsun dediler, anneymişsin sadece, terörist değilmişsin, yanıldık dediler saldılar. Beni neden aldılar bilmiyorum, neden saldılar bilmiyorum. Kızımı neden kimsesizler yurduna bıraktılar bilmiyorum. Bana kızımı verin dedim, nerede olduğunu bilmiyoruz dediler.

 

Delirdim, şaşırdım, öldüm sonra bir daha bir daha dirildim. Çalmadığım kapı kalmadı, bir oraya bir buraya gidip geldim. Gittiğim her yerden cesedim çıktı ama anlamadılar.

 

Anneyim ben, bugün benim günümmüş öyle diyorlar...

 

Anneyim ben...

Öldürülen çocukların,

Kaybedilen çocukların,

Kimsesiz bırakılan çocukların,

Yalnızlığa mahkum edilen çocukların,

Hasta çocukların,

Özürlü çocukların,

Annesinden babasından koparılan çocukların,

Ve annesini bekleyen çocukların annesiyim..

 

Anneyim ben, neler çektiğimi hiç bilmiyorlar

YAZARIN DİĞER YAZILARI
YORUMLAR
YORUM EKLE

captcha